آيةاللّه صافي مردي بود متدين و با اراده، نسبت به اهل البيت عليهم السلام بسيار دل داده و سالك، پر تلاش

و كم صحبت و داراي صَمت و سكوتي كه همه را به شگفتي وامي داشت. زيرا تنها صحبت ايشان در وقت درس

و يا جواب مسئله علمي و ديني بود و كساني كه سِمت استادي و يا شاگردي و يا معاشرت با ايشان داشتند،

همه گواه بر اين مطلب مي باشند.

آيةاللّه صافي با اين كه با اساتيد بزرگ علمي و سلوكي و اخلاقي بي شماري برخورد داشت و ناگزير قضايا و

مطالب چشمگيري از كرامات و بزرگواري آنها اطلاع داشت و يا قضاياي مهمي براي خودشان اتفاق افتاده بود،

ولي هيچ گاه سخني از اينگونه مطالب بيان نمي كرد، مبادا موجب خودستايي و... شود و در هر حال در فكر

اصلاح نفس خويش بود.

آيةاللّه صافي يكي از مردان اهل سرّ بود. كساني كه با ايشان حشر داشتند به آساني اين خصيصه را در

ايشان مي يافتند و هميشه از بيان قضايايي كه به نحوي براي ايشان كرامتي محسوب مي شد ابا داشتند، و

اگر براي اصحاب خاص الخاص خود مطلبي را به عنوان آگاهي و تذكر و عبرت و نصيحت بيان مي فرمودند، تعهد

مي گرفتند كه براي ديگران بازگو نشود. زيرا هر كس اهليت اين مطالب را ندارد. و چه بسا جريانات مهمي كه

در دوران حيات ايشان اتفاق افتاده باشد كه در گستره سينه پر خاطره خود، مخفي داشت و با خود زير خاك

برد تا رازها و اسرارش، رمزي پنهان بين خود و خداي خود باشد، هنيئاً له و سقاه اللّه من يد مولاه اميرالمؤمنين

علي بن ابيطالب عليه السلام.

و اين همان حيات طيبه اي است كه خداوند سبحان در قرآن مجيد فرموده است: «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ

أُنْثي وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ؛ هر مؤمني، كردار شايسته

داشته باشد از مرد و زن، پس زندگاني پاكيزه و طيب به او مي دهيم و به ايشان مزدشان را بهتر از آنچه كه

انجام مي دادند خواهيم داد.»(16)

آيةاللّه صافي اين داستان را با اصرار خانواده به عنوان تنبيه و آموزش و پند و اندرز حدود 8 ماه قبل از فوتشان،

براي فرزندانشان بيان كرده اند و فرمودند: مي ترسم حمل بر خود ستايي شود. بالاخره با اصرار زياد، ايشان

مدّت كوتاهي سر را به زير مي اندازند و چيزي نمي گويند. بعد سر را بلند مي كنند، در حالي كه دانه هاي

اشك چون مرواريد غلطان در چشمان رنجورشان موج مي زده و بر گونه هايشان گل بوسه مي گرفته، نگاهي

به فرزندانشان مي اندازند؛ به طوري كه دل فرزندان را بسوي وادي هاي جذبه و سلوك خويش مي كشانند و با

استعاذه به پروردگار متعال از شرّ شيطان رجيم، كلام خود را آغاز مي كنند و مي فرمايند:

اعوذ باللَّه من الشيطان الرجيم. بسم اللّه الرحمن الرحيم. من اين قضيه را به خاطر چند نكته آموزنده براي شما

بيان مي كنم ؛ اميدوارم كه خداي متعال همه را از شرّ اين نفس طاغي و بازي گر حفظ كند.